پنچر ایستاده

کنار جاده ای که به تو نمی رسد

پژویی سفید

و دامادی که شبانه راه افتاد

تا رنج هایش آفتاب شوند

پنچر ایستاده

کنار روزگار

و کت و شلوار سیاهی که آویزان ماند

تا خاطره هایش سپید شوند

آن قدر ایستاد و ایستاد

کنار این همه !

که این سکانس از  رویا

-سینی چای ، توی دستانت-

 کات خورد

سلام

چندان هم که می گویند ساده نیست

و خداحافظی

آن قدر سخت که نشود ماهی گرفت

رودخانه را

از ذهنم عبور بده

و همچنان کفش های ام را نگه دار

قلابت را به شکل گل کن

و به جست و جوی من

تا لحظه های غروب

آواز بخوان

هرگز در گلوی تو

استخوان نخواهم شد

هنوز دست های ام در آب

تکان می خورند