(۵)

ا

مشب به آسمان پر از ماه راهي ام     

بگذار بگذرم زتمام ِ سیاهی ام

اي مرگ ! اي دريچه ي زيباي روبه رو

آغوش باز کن تو بر این بی پناهی ام

نگذار تا دوباره بگیرد نفس از این

مرداب های راکدِ مسموم ، ماهی ام

این روزها که از گذر لحظه ها و چرخ

افزوده می شود غمِ تو بر سیاهی ام :

دستِِ مرا گرفته رفیق ِِگناهِ من

تا باز بعد از این چه کند با تباهی ام