(۳)

آن آشنا ديگر ميان چشم هايش غصه كم دارد

                     (۲)

در ميان مه شكفتي ، گيسوانت در فضا پيچيد

مست شد پروردگار و ماه را از آسمان ها چيد

چشم ها آرامش از دريا گرفتند و غزل رخ داد

در تلاطم بودم و افتاد در آغوش من خورشيد

قطره قطره روح من تبخير شد در دست هاي تو

آن طرف تر ابر شد بر خشكي اين لحظه ها باريد

ريخت كوه آرام در پاي تو در آن واپسين برخورد

آبشار و ريزش دلدادگي – يك صحنه ي جاويد –

در فضايي بكر و جادويي رهايم كردي و ماند ه ست

خاطرات چشمه اي و ريشه هاي تشنه ي يك بيد

گاه روي ابر بودم – مخمل آغوش تو يعني –

كودكي شد شاعر عاشق – و روي دست تو خوابيد.

                      (۱)   

به شکل باد در آمد – وقصد طوفان داشت                                                          

دل جنون زده اندیشه ای پریشان داشت

درخت های کهنسال سیب لرزیدند

از اینکه آن نفس تند بوی انسان داشت

نه اینکه گاز زده بود سیب ها را شب

میان بقچه ی ذهنش همیشه دندان داشت

غریبه ای که پر از سنگ بود دستانش

شبیه ابر نبود و به سینه باران داشت

دچار تب شد و از سر گرفت هذیان را

مریض ، مثل همیشه هوای طوفان داشت

                    ****

هر آنچه خواست هوس بود و لحظه هایی سرخ

چنان که رفت و به آرامش خود ایمان داشت.

به وبلاگ من خوش آمدید.