طنین دل

 ( ۱۵ )

شلوغ بود و خیابان ... امان از این سردرد

و فکر دود و ترافیک خسته ام می کرد

غروب بود و به دنبال دیدن یک زن

سر قرار همیشه کنار باجه ی زرد

هوای شرجی این روزهای تکراری ...

موافقی گل من ! با یک آب میوه ی سرد

میان تازگی لحظه ها و خلوت شب

مرا فریفته ی جنس حرف هایش کرد

به یمن گپ زدن و پرسه های داخل پارک

نجات یافتم از التهاب   از سر درد

گذشت آن خوشی و ساعتِ مسکن وار

چه می کنی اگر این درد باز ... فردا ... مرد !

عبور می کنم از یک پیاده روی کثیف

چقدر روسپی خسته ی خیابان گرد

چراغ قرمز خاموش چار راه و غروب

سر قرار همیشه کنار باجه ی زرد

نادر جابری در ساعت 0:39 شعر | لینک ثابت

(14)

 بارید آن شب چشم شهلا لحظه ای

 بی تاب  شد  پیچید دریا  لحظه ای

 آن ابر عاشق ریخت قطره هرچه داشت

  ننشست  اما  آتش ما  لحظه ای

 باران چه زیبا شعله ور تر می کند

 این اشتیاق آتشین  را  لحظه ای

 برقی زد از عمق نگاهش سمت خاک

 معنی شد آتش سوخت دنیا لحظه ای

 گم شد  میان ابرو باد  آسمان

 احساس من -  این قوی زیبا لحظه ای

 خورشید  تا  از  نو بتا بد  بر دلم

 دیگر نخواهم  بود  فردا  لحظه ای

 تو فان  تما م جان من را  درگر فت

 دیشب  به  یاد  چشم  شهلا  لحظه ای

نادر جابری در ساعت 23:22 شعر | لینک ثابت

( ۱۳ )

نگار جان ! چه كنم روزگار اينگونه ست

سكوت مي كنم و انتظار اينگونه ست

رسيد فصل بهار و ترانه اي نشكفت

عجيب نيست ؟ چرا اين بهار اينگونه ست

به هر كسي كه درخشيد صبح شك كردند

به جان ماه ! كه ديري ست كار اينگونه ست

اجازه ي نفس  بيشتر نمي دادند

چه بي طناب كه كشتند، دار اينگونه ست

و آسمان و زمين را به نام خود كردند

در اين زمانه يقين انحصار اينگونه ست

هنوز ملتهب ام در برابر خورشيد

كويرم و عطش ماندگار اينگونه ست

چه دام ها كه تنيدند در مسير قلم

نمي توان ننويسي ، شكار اينگونه ست

نادر جابری در ساعت 0:28 شعر | لینک ثابت

( ۱۲)

تجربه ای در بی وزنی

کوه  و درخت و تبر، کبریت و هیزم

دوستانی رنگِ آتش ، طبیعت، گندم

خیال ،  اسب  سپید   همیشگی

گرفته است لحظه ها را به زیر سم

سکوت کوهستان، سکوت سنگین شب

می شکند  با  شکستنِ  یک  بادم

شیشه ی ویسکی، پاکت های سیگار

خنده های عبث ، جوک ها، دستِ دوم

چه حوصله دارد شهر خوشا طبیعت

مه  غلیظ  صبح  و  پرندگانی  گم

مستی کوهستان و سنگین شدگان

از پای  بساط  نمی خورند    جم

ماییم و این خوشی ناخوشِ هر روز

بی خوابی و جادوی اکس و وا لیوم

نادر جابری در ساعت 0:5 شعر | لینک ثابت

  ( ۱۱ )                                          

سرد و ساکت وسنگین، ریشه کرده در پاییز

دست بر نمی دارد سایه ای ست ترس انگیز

سردی تن اش اینک لمس می شود چون تیغ

با من است احساس اش این علامت خون ریز

لحظه های عمرم را  می شمارد این قاتل

می رسد به من در شب حالتی ست وهم انگیز

انتظار صبحی نیست در میان این جنگل

روی شاخه ها خورشید مانده است حلق آویز

ترس ها رقم می خورد گوشه ای میان ذهن

مثل خش خش برگی خشک در شب پاییز

جاودانه آمد  شب  خلق کرد  شعرش را

آفريدگار   اين    لحظه  هاي   سحر آميز

نادر جابری در ساعت 23:8 شعر | لینک ثابت

  ( ۱۰ )         

در تکرار چشم های ات

ماه  لبخند می زند نرگس !

و شب

ستارگان را می  بلعد

تا رستاخیزی نه از آن جنس

دو باره در زمین بروید.

و از پشت پنجره

ماه می بیند

که روی ملحفه ی سفید تخت

بکارت ات را جا گذا شته ای

و من ­­­­­­­­­­­­­­­­-  یوحنا هنوز

مریم صدایت میزنم

آه!  اینک،  مادر مقدس!

عیسا کجاست ؟

نادر جابری در ساعت 23:11 | لینک ثابت

نادر جابری در ساعت 23:45 شعر | لینک ثابت

(۸)

از چشم های زل زده ی من چه خوا نده ای

مثل گذ شته عاشق قلبم نمانده ای

اهل کدام شهری وبید کدام باغ ؟

یک آسمان  پرنده به چشمه  کشانده ای

هر شب می آوری کلمات مرا به رقص

ای شعر! خط به خط دل من را تکانده ای

شب را میان شیشه ی در بسته ریختی

خواب هزار سا لگی ام را پراند ه ای

برگرد باز هم به همان چشم های من

آ نجا که رازهای مرا فاش خو انده ای

نادر جابری در ساعت 15:2 شعر | لینک ثابت

( ۷ )

نبسته ای یکی از دکمه های پیرهنت

اگر هنوز دلم مانده لای پیرهنت

هزار ماه و ستاره که در بغل دارم

شبانه سر زده از هر کجای پیرهنت

تو چون بهاری و از دوردست می آید

همیشه بوی خوش از لابه لای پیرهنت

در آن اتاق که بودی ، به رخت آویزم

هنوز خالی خالی ست جای پیرهنت

برادران حسودت دروغ می گفتند

بیا و شرح بده  ماجرای پیرهنت

خریده ام نخی از نور و دکمه ای از ماه

که یک ستاره بدوزی برای پیرهنت

بهار شد که شبیه شکوفه  باز کنی

یکی یکی همه ی دکمه های پیرهنت

نادر جابری در ساعت 0:18 شعر | لینک ثابت

 (  ۶ )

چقدر حوصله باید دراین زمانه ی بد

حصار دور و بر و این همه نشانه ی بد

من و خرابی و آوازِ جغد و زوزه ی گرگ

دریغ گوشِ من و این همه ترانه ی بد

چه شیطنت که به کار خدا و دین می شد

پر است جان و دل از فهمِ عارفانه ی بد

پرنده ای به رهایی بادها بودم

مرا به دامِ چه انداخت؟ آخ دانه ی بد!

نادر جابری در ساعت 22:16 شعر | لینک ثابت